dzisiaj przemyślenia naszły mnie niespodziewanie obserwuję patrzę i widze ludzi z mojego otoczenia, którzy choć sami niewiele robia oceniają innych jakby wiele zrobili, zazdroszcząc skutków a niewidząc drogi. Denerwuje mnie to niesamowicie. Pytanie, na które chciałbym znaleźć odpowiedź brzmi: Czy Polak może cieszyć się sukcesem innych, czy człowiek potrafi cieszyć się sukcesem innych, czy powoduje to tylko zazdrość, zawiść, uśmiech powierzchowny, wewnętrzne drżenie mieśni twarzy i zaciskanie pięści i gdyby nie konwenanse, normy społeczne i przepisy prawa, to "ten na fali" przewrócił by się przez podstawioną nogę przypadkowo :) Głeboko wierzącym nie jestem, mam świadomość, istnienia jakiejś idei, bytu wyższego, nazywanego losem, allahem czy jak kto woli, ale przypowieść biblijna o belce w oku własnym a drzazdze u bliźniego jakoś dziwnie pasuje do roztrząsanego problemu. Może jednak przekonanie, że każdy jest egoistą, mniejszym lub większym, jest bardziej prawdziwe i słuszne, niż nam się wydaje. Może to jeden z silnych instynktów podstawowych jak głód, popęd seksualny, jednak te możemy regulować umysłem, najczęściej to robimy w pewnym stopni (nie komnetuje skrajności), jednak przy regulowania zawiści jakoś jesteśmy skłonni pofolgować sobie znacznie. Pięknie fonetycznie brzmi tutaj pojęcie "Polactwa", z którym spotkałem sie w książce Pana Ziemkiewicza pod identycznym tytułem, nie podzielam jego poglądów całkowicie choć z paroma spostrzeżeniami niezgodzić się nie można (ale lekturę polecam gorąco), ale jeżeli on wprowadził ów termin, to ze słowotwórstwa 6+. Owo Polactwo, choć nie sądzę aby to była przywara narodowa, jest takie plastyczne, zawiść przez oszczerstwo zbudowane na kłamstwie i pomówieniach, bogaty to złodziej, pełni wysokie funkcje to na pewno w układzie (sic! o dwóch takich, których księżyc ale nie ukradli ale na, mała słowna zabawa), dobrze żyje z przełożonym - lizus, wysoki - głupi, rudy - fałszywy aj dzisiaj nie dokoncze